อาทิเช่น
"อารัย" = อะไร ไม่ใช่ อาลัย
"ที่นั้น" = ที่นั่น เป็นการผันวรรณยุกต์ที่ผิด
"นะค่ะ" = นะคะ ผันวรรณยุกต์ผิดเช่นกัน
"คับผม" = ครับผม อาจเกิดจากการรีบพิมพ์
ขอให้ออกเสียงได้เป็นพอ
"หรอ" = เหรอ ไม่ใช่ หรอจาก
"ร่อยหรอ"
"แร้ว" = แล้ว ไม่ใช่ "แร้ว"
ที่แปลว่ากับดักนก
"งัย" = ไง
"เกมส์" = เกม ไม่ต้องเติม ส์
"เดล" = เป็นคำภาษาอังกฤษจากคำว่า
"Deal"
อ่านว่า "ดีล"
"สาด" = สัตว์ เป็นศัพท์วัยรุ่น ลากเสียงให้ยาวขึ้นเพื่อเลี่ยงระบบกรองคำหยาบ
"กวย" = เช่นเดียวกับคำด้านบน เปลี่ยนพยัญชนะเพื่อเลี่ยงระบบ
"ไฟใหม้" = ไฟไหม้
"หวัดดี" = สวัสดี ไม่ใช่ การเป็นหวัดเป็นเรื่องที่ดี
"สำคัน" = สำคัญ บางทีอาจจำสลับกับ
"สังคัง" ที่เป็นโรคผิวหนังชนิดหนึ่ง
"สัสดี" = ทหารยศหนึ่ง เข้าใจว่าพิมพ์ผิดจากคำว่า
"สวัสดี"
"555"
= เสียงหัวเราะ มาจาก"ฮ่าๆๆ"
ดัดแปลงมาเป็น"ห้าห้าห้า"
เหล่านี้เป็นเพียงตัวอย่างของการใช้คำไม่ถูกต้องตามหลักภาษาไทย
ซึ่งสาบานได้ ให้ตายเถอะ...
และเป็นที่น่าเป็นห่วงว่าคำเหล่านี้ได้ถูกนนำมาใช้ในแวดวงวรรณกรรม
นับเป็นฝันร้ายของวงการน้ำหมึกอย่างแท้จริง
ภาษา Emotical ซึ่งเป็นที่คุ้นเคยของวัยรุ่น
เราสามารถพบเห็นมันได้ในฟอร์เวิร์ด ถ้าหากมองในแง่ของวัฒนธรรมแล้ว Emotical ก็นับเป็นมิติใหม่ของภาษาที่ถูกใช้ไปทั่วโลกหากจะว่ากันตามจริงแล้วมันถือเป็นวัฒนธรรมของโลกยุคใหม่เลยทีเดียว
ตัวอย่างเช่น
: )
= ยิ้ม
XD =
ยิ้มดีใจสุดๆ
; )
= ยิ้มขยิบตา
-_-
= ทำหน้าตาเบื่อโลก
-_-;
= ทำหน้าตาเบื่อโลกและเหงื่อตก
-_-;
,,|,, = ทำหน้าตาเบื่อโลก
เหงื่อตกและชูนิ้วกลาง
OTL
= ลงไปนั่งคุกเข่าอย่างท้อแท้
/gg
= giggle หรือหัวเราะขำขัน
[๐ ๐] = C = เมก้าซาวะ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น